Odszedł tak nagle, nie wiadomo kiedy,
ból jednak pozostał, a on sam w sercu już na zawsze.
On żył! Chciał żyć! Miał prawo żyć!
Mój kwiatek, kwiatuszek…
Miał tylko parę liści, skromny taki.
Każdego dnia z nadzieją czekał na słońce i parę kropli wody.
Liczył na życzliwość, pozostawiony sam sobie,
Nie przeżył,
Biedny…
Mały bohater w walce o życie w bezwzględnym świecie…
bezimienny
Żegnaj!


Die Pflanze ist von uns gegangen, man weiß nicht wann,
Mein Herz blutet, schmerzt, und ewig wird sie in meinem Herzen sein.
Sie lebte! Sie wollte leben! Sie hatte das Recht zu Leben!
Meine Pflanze, mein Pflänzchen…
Sie hatte nur ein paar Blätter, so bescheiden.
Jeden Tag wartete sie hoffnungsvoll auf die Sonne und ein paar Wassertropfen.
Sie hoffte auf das Wohlwollen der Menschen, sich selbst überlassen,
Sie überlebte nicht,
So arm
Kleiner Held im Kampf gefallen in dieser brutalen Welt…
Namenlos
Lebe wohl!

autor: Marcin Urbański